021-79276000 info@noviraco.com

بسیاری از افراد، شرکت‌ها و دولت‌ها با ریسک مالی مواجه‌اند. این ریسک‌ها شامل ریسک نکول و ریسک تغییر نرخ بهره، تغییر نرخ ارز، تغییر قیمت مواد اولیه و تغییر قیمت فروش است. این ریسک‌ها اغلب از طریق معامله قراردادهایی که به کار پوشش ریسک می‌آیند مدیریت می‌شوند.

برای مثال، یک کشاورز و یک تولیدکننده مواد غذایی، هر دو با ریسک مشابه و مرتبط باقیمت غلات مواجه‌اند. هراس کشاورز از این است که وقتی گندم آماده فروش شد، قیمت آن کمتر از قیمت مورد انتظارش شود؛ درحالی‌که ترس تولیدکننده مواد غذایی از این است که قیمت غلات بیشتر از قیمت مورد انتظارش باشد. هر دو آن‌ها می‌توانند با این ریسک‌ها مواجه نشوند، به این شرط که کشاورز با تولیدکننده مواد غذایی با انعقاد پیمان آتی مبنی بر فروش مقدارمشخصی گندم در آینده به قیمت توافقی اقدام کند. با عقد قرارداد معامله در آینده که قیمت مبادلات آتی را مشخص می‌کند، آن‌ها دیگر با مشکل تغییر قیمت غلات در آینده مواجه نخواهد بود.

به‌طورکلی، پوشش‌دهندگان ریسک برای خنثی کردن یا بیمه کردن خود در قبال ریسک‌های مورد دغدغه‌شان دادوستد می‌کنند. آن‌ها ممکن است برای انتقال ریسک به دیگر موجودیت‌هایی که تمایل بیشتری به قبول ریسک دارند علاوه بر پیمان آتی از قراردادهای آتی، قرارداد اختیار یا قرارداد بیمه استفاده کنند. اغلب اوقات پوشش‌دهندگان ریسک و دیگر موجودیت‌ها با ریسک‌های کاملاً متضادی مواجه‌اند؛ بنابراین، همان‌گونه که در مثال غلات نیز دیدیم این انتقال و ریسک برای هر دو طرف امنیت بیشتری به وجود می‌آورد.

نظام مالی زمانی موجب تسهیل فرایند مدیریت ریسک می‌شود که بازارهای نقد شونده‌ای وجود داشته باشد که در آن مدیران ریسک بتوانند ابزارهای مرتبط با ریسک را معامله کنند، بدون اینکه هزینه معامله زیادی متحمل شوند. بانک‌های سرمایه‌گذاری، بورس‌ها و شرکت‌های بیمه منابع قابل‌توجهی را به طراحی قراردادهایی این‌چنین و نیز حصول اطمینان از اینکه آن‌ها در یک بازار نقد شونده معامله می‌شوند اختصاص می‌دهند. زمانی که چنین بازارهایی وجود داشته باشد مردم بهتر می‌توانند ریسک‌های خود را مدیریت کنند و اغلب برای انجام فعالیت‌های مخاطره انگیزی که انتظار می‌رود سودآور باشد، تمایل بیشتری دارند.

انتهای مطلب/