021-79276000 info@noviraco.com

فعالان بازار اغلب، دارایی‌ها و بازارهایی را که در آن معامله می‌کنند بر اساس ویژگی مشترک مختلفی طبقه‌بندی می‌کنند تا ارتباط آن‌ها را با مشتریان و با یکدیگر و نهادهای نظارتی آسان کند. دارایی‌هایی که بیشتر از بقیه به شکل فعال معامله می‌شوند اوراق بهادار، ارزها، قرار در نهادها و کالاهای اساسی‌اند. علاوه بر این‌ها، دارایی‌های واقعی نیز معامله می‌شوند. به‌طور معمول، اوراق بهادار شامل ابزارهای بدهی، سهام و سهام حامل سرمایه‌گذاری می‌شود.

ارزها پول‌هایی هستند که از سوی مقامات پولی یک کشور منتشر می‌شوند. قراردادها عبارت‌اند از توافق‌نامه‌های مبادله اوراق بهادار، ارزها، کالاهای اساسی یا دیگر قراردادها در آینده. کالاهای اساسی شامل فلزات گران‌بها، محصولات انرژی، فلزات صنعتی و محصولات کشاورزی می‌شوند. دارایی‌های واقعی دارایی‌هایی ملموس همچون املاک و مستغلات، هواپیماها، ماشین‌ها و تجهیزات‌اند. اوراق بهادار، ارزها، قراردادها به‌عنوان دارایی‌های مالی طبقه‌بندی می‌شوند، درحالی‌که کالاهای اساسی و دارایی‌های واقعی به‌عنوان دارایی‌های فیزیکی طبقه‌بندی می‌شوند.

اوراق بهادار به دودسته کلی اوراق بهادار عمومی و خصوصی نیز طبقه‌بندی می‌شوند. اوراق بهادار عمومی آن دسته از اوراق بهادارند که برای معامله در بازارهای عمومی مثل بورس یا از طریق دلالان ثبت رسمی می‌شوند. در بیشتر کشورها، ناشران باید دست‌کم استانداردهایی سفت‌وسخت را رعایت کنند تا بتوانند اوراق بهادار عمومی را منتشر کنند. این استانداردها شامل مواردی چون گزارشگری یا استانداردهای دولتی حاکمیت شرکتی می‌شود.

فعالان بازار، بازارها را برحسب اینکه ابزارها برای تحویل فوری یا تحویل در آینده معامله می‌شوند طبقه‌بندی می‌کنند. بازارهایی که در آن‌ها قراردادهای تحویل در آینده معامله می‌شود، بازارهای آتی یا بازارهای معامله در آینده هستند. بازارهایی که قراردادهای تحویل فوری را معامله می‌کنند نیز بازارهای آنی نامیده می‌شوند تا از بازارهای معامله در آینده‌ای که همان دارایی پایه را معامله می‌کنند متمایز شوند. در بازارهای قرارداد اختیار معامله، قراردادهایی معامله می‌شود که تحویل آن در آینده است، اما این تحویل تنها زمانی رخ می‌دهد که دارندگان قراردادهای اختیاری اجرای قرارداد را انتخاب کنند.

زمانی که ناشران اوراق بهادار را به سرمایه گذاراران می‌فروشند، فعالان بازار می‌گویند آن‌ها در بازار اولیه معامله می‌کنند. زمانی که سرمایه‌گذاران این اوراق بهادار را به دیگر افراد می‌فروشند آن‌ها این اوراق را در بازارهای ثانویه می‌فروشند. در بازارهای اولیه، منابع مالی از خریداران به‌سوی ناشران اوراق بهادار جریان دارد. در بازار ثانویه منابع مالی بین معامله گران جریان می‌یابد.

درنهایت فعالان بین بازارهای سرمایه‌گذاری سنتی و بازارهای سرمایه‌گذاری جایگزین تمایز قائل می‌شوند. سرمایه‌گذاری سنتی شامل تمام اوراق بدهی و سهام است که به‌صورت عمومی معامله می‌شوند و همچنین سهام حامل‌های سرمایه‌گذاری تجمیعی که بدهی‌ها و سهم‌های به‌صورت عمومی معامله‌شده را نگهداری می‌کنند. سرمایه‌گذاری‌های جایگزین شامل صندوق‌های پوششی، سهام خصوصی، کالاهای اساسی، اوراق بهادار مربوط به املاک و مستغلات، خود املاک و مستغلات، بدهی‌های اوراق بهادار شده، اجاره‌های فعال، ماشین‌ها و تجهیزات، اسناد دریافتی و سنگ‌های گران‌بها می‌شود. چون معامله و ارزش‌گذاری این سرمایه‌گذاری‌ها اغلب دشوار است، گاهی با اختلاف زیاد از ارزش ذاتی‌شان معامله می‌شوند. این تخفیف‌ها داده می‌شود تا دشواری تحقیق در مورد ارزش این دارایی‌ها و ناتوانی سرمایه‌گذاران درفروش آسان آن‌ها را در صورت نیاز به‌نقد کردن بخشی از سبد دارایی جبران کند.

انتهای مطلب/